ನನ್ನೊಬ್ಬನದೆ ಅಲ್ಲ..

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನೋಡುತ್ತಾ
ತಲೆ ಝಂ ಎನ್ನುತ್ತದೆ.
ತಲೆಯೊಳಗಿಂದ ಮೆದುಳು ಪೇರಿಕಿತ್ತು
ಅದ್ಯಾವ ಕಾಲವಾಯಿತೋ

ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಯ
ಹೆಣ್ಣು ಮರಿಗಳನ್ನು
ಬೇರೆ ಬೀದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಾಗ
ಚೂರು ಚೂರೇ ಹೃದಯವನ್ನು
ಎಲ್ಲಾ ಮರಿಗಳಿಗೂ ಹಂಚಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ

ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಆಳಿದ
ಹಸಿವು ಮರೆಯಾಗಿದೆ
ಕೈಗಳು ಕೊಡಲಿಯಾಗಿವೆ
ಬೆದರಿದ ನಿದಿರೆಯ ಮಡಿಲಲಿ
ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತ ಕಾಲುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ

ನರ ನಾಡಿಗಳಿಂದ ನಾಡು ನುಡಿಗಳಿಂದ
ಹರಿವ ಕೆಂಪು ಹೊಳೆಯಲಿ
ಕರಗಿ ಕರಗಿ ಬೋಳಾದೆ
ಬೋಳೆತನದ ದಿವ್ಯಾನುಭವ
ನನ್ನೊಬ್ಬನದೆ ಅಲ್ಲವೀಗ..

Advertisements

ಯಾಕೀಗೆ..?

ಭಿನ್ನತೆಯನೊತ್ತ ಭಿನ್ನವಾದ ಡಿ ಎನ್ ಎ
ಜೀವದೊಳಗಿನ ಕೆಮಿಕಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್
ತಿಳುವಳಿಕೆಯಾಚೆಗೆ ತಳಮಳಗಳು

ಸಾಲು ಸಾಲು ಹಗಲುಗಳು
ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸುವ ಬೆಳಕುಗಳೆಲ್ಲಾ
ಯಾಕೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ..?

ವಿಜ್ಞಾನದ ವಾಸ್ತವವ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು
ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದರ್ಶಕವ ಧರಿಸಿ
ಹುಟ್ಟಬಾರದ
ಹುಟ್ಟಿಸಬಾರದ
ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ ನೋಟ ಬೀರುವಾಗಲೂ
ಯಾವುದೋ ಬಳ್ಳಿ ಮೈತುಂಬ ಹರಡಿ
ಹೊದಿಕೆಯ ಕಿತ್ತೆಸೆಯುತ್ತಿದೆ..

ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಣಿಸಿ
ಮೆತ್ತನೆ ನುಡಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆಯಿಸಿ
ಯಾಕೆ..
ಅತಿ ಕಿರಿದಾದ ನೆನಪಿನ ಓಣಿ
ಹಂಚಿಕೆ, ಸಾಂತ್ವನ ಬಯಸುವ ಬೇಸರಗಳೆಲ್ಲಾ
ಒಂಟಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ..?

ಯಾಕೀಗೆ..?

ಪಾರ್ಕ್..

ತೈಲ ತಯಾರಿಸುವ ಊರಿನ ಪಾರ್ಕ್
ಬಿಸಿಲು ಮಲಗುವ ಸಮಯ,
ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಮ್ಯಾಗಝೀನಿನ ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿ
ದಿಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣದ ಭೀಕರತೆ,
ಪಂಜಾಬದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಹೊಲ ಗದ್ದೆಯ
ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ; ಮತ್ತು
ಪೆಟ್ರೋಲಿಗಿಂತ ಡೀಸೆಲ್
ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಂತೆ

ಹಸಿರೆಲೆಗಳ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ
ತೂರಿ ಬರುವ ನುಣುಪಾದ ಮರಳ ಹುಡಿ
ಓದಲು ಬರೆಯಲು ರೋಮ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಲು
ಹಿತವಾದ ಸಮಯವಿದು.

ಅಂಕುಡೊಂಕು ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು
ಪುಳಕವೀಯತ್ತಿದ್ದ ಮಗುವಿನ
ಶೂಲೇಸ್ ಕಟ್ಟಲು ಬಗ್ಗಿದ ಅವಳಮ್ಮನ
ಮೊಲೆಯೆಡೆಗೇ ನನ್ನ ಗಮನ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ
ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಪುಟ ಓದಲು ಉಳಿದಿತ್ತಲ್ಲ..!
ದಿಲ್ಲಿ ವುಮೆನ್ ಕಮೀಷನ್ಗೆ
ಬಂದ ದೂರುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ
ಹನ್ನೊಂದು ಸಾವಿರ ದಾಟಿದೆಯಂತೆ

ಮತ್ತೀಗ ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವ ಹೊತ್ತು
ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಕಣ್ಣಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು
ಬೆಳಕಿರಬೇಕು.
ಪಾರ್ಕ್ ತುಂಬಾ ಜನ
ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ
ಒಣ ಎಲೆಗಳು ಸಂತೈಸುತ್ತಿವೆ
ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ ಬೆಳಕಿಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದು
ಸೈನ್ಸ್ ಪೇಜಲ್ಲೇನಾದರೂ ಬರೆದಿದೆಯಾ
ಮೊಬೈಲ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

ಆದರೆ, ಇನ್ನೀಗ ..

ನನ್ನದೇ ನೋವನ್ನು
ಸಾರಾಯಿಯ ಹಾಗೇ ಕುಡಿದೋ
ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯಂತೆ ನೆಂಚಿಕೊಂಡೋ
ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು

ಆದರೆ,

ಆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ
ಮುಳ್ಳಿನ ಬೇಲಿಯನ್ನು
ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ..?
~~
ಬೆಳದಂಗಿಳಿರಬೇಕೆಂಬ ಹಟವಿಲ್ಲದೇ
ಬೀದಿ ದೀಪಗಳಡಿಯ ಓದಿಲ್ಲದೇ
ಕಾಮ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದು ಬೊಗಳುವ
ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ,

ಕಿರಿಕಿರಿ ತಡೆಯಲಾಗದೆ.

ತೊಡೆಗಳೆಡೆಯ ಜಲಪಾತದಿಂದ
ಹಾರುವ ಮರಿ ಝರಿಗಳ ಅಳುವಿಗೆ
ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ
ತೂಕಡಿಸಿ ತೂಗುತ್ತಾ,

ಪಲ್ಲಂಗ ತೊಟ್ಟಿಲು ಎರಡೂ ಆಗಿರುವ
ಭೂಮಿಯೇ ಗೋರಿಯಾಗಿರುವಾಗ
ಆಕಾಶ ನೋಡಿ ಕೈ ಮುಗಿದು
ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮೈಮುರಿಯುತ್ತದೆ ಆಕಳಿಕೆ
~~~
ಮಗುವಿನ ಆಟಿಕೆಯ ನಡುವೆ
ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಮನೆ ಮಂದಿ
ಸಂತೆಯೊಳಗೆ ಮಗುವಿನ
ಕಿರುಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ದಾರಿ ಹುಡುಕಿದರು

ಮುಂದೆ ನಡೆದಷ್ಟೂ ಬಯಲು ಸಿಗುತ್ತದಾದರೂ,

ಆಟದ ಮೈದಾನದ ಮುಂದೆ
ಶಾಲೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ
ಪುಟಿಯುವ ಬಣ್ಣಗಳಿಗೆ
ಸಮವಸ್ತ್ರ ಹೊದಿಸಿ
ಏದುಸಿರು ಬಿಡುವವರ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
~~~
ಮಗುವಿನ ಪಾದವನ್ನು
ನೇವರಿಸುವಾಗ
ಮೃದುವಾಗುವ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ
ತೆವಳುವುದನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿರಲ್ಲವೇ..?

ಇನ್ನೀಗ,

ಅತಿ ನಿಧಾನವೆನಿಸುವ
ನಾನು, ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆ
ನನ್ನದೆನಿಸುವ ಎಲ್ಲವೂ
ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತಿರುವ
ಆತ್ಮದ ಚಲನೆಯಂತೆ.
ನಿಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ
ಯಾರೂ, ಏನೂ ಆಗಲಾಗದ ನನ್ನನ್ನು
ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿರುವುದೇ ಲೇಸು..

ಮಾಂಟೊ ಕತೆಗಳು

ಮೊದಲು ‘ನಂದಿತಾದಾಸ್’ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ‘ನವಾಜುದ್ದೀನ್ ಸಿದ್ದೀಕಿ’ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರದ ಕುರಿತ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿನ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಅದೇ ಚಿತ್ರದ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ದೃಶ್ಯವೊಂದರ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ “ಸಾದತ್ ಹಸನ್ ಮಾಂಟೊ”. ಇವತ್ತು ಮಾಂಟೊ ಬರೆದ ಕಥೆಗಳ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಆವತ್ತು ಹೃದಯ ಶಿವ ಮಾಂಟೊ ಬರೆದ ಒಂದೆರಡು ಕಥೆಗಳನ್ನು,ಆ ಕಥೆಗಳ ಅಂತ್ಯದ ಮೂಕ ವೇದನೆಯಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇ ನಾನೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು.

ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಿಭಜನೆಯಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಾತ ಮಾಂಟೊ.ತನ್ನ ದೇಶ ಭಾರತವೋ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದ ಮಾಂಟೋ, ವಿಭಜನೆಗೊಳಗಾದ ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಕಥೆಗಳಾಗಿಸಿದ.ಕಥಾ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದು;- ಮಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ತಂದೆಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಸಿಗುವ ಮಗಳು ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಗಂಡಸೆಂದರೇ ‘ಅದಕ್ಕೇ’ ಬರುವವರೆಂದು ತನ್ನ ತೊಡೆ ಅಗಲಿಸುವ ಮಗಳ ಮೂಲಕ. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ-ಸಿಖ್ಖ್ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ಧರ್ಮಗಳು ಈ ತಂದೆ ಮಗಳ ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿ,ಸೈನಿಕರ ಹತಾಶೆಯಲ್ಲಿ,ಅಧಿಕಾರ ದಾಹದ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೆಂಬ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿದ್ದು ಹಾಗೇ..

ಏನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೀದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಅವ್ಯಾಹತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಯುದ್ಧವನ್ನು,ಸೈನಿಕರ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಮೂರ್ಖತನಗಳನ್ನು , ಕೋಮುದಳ್ಳುರಿಯೊಳಗೆ ಉರಿದು ಹೋದ ಹುಚ್ಚುರನ್ನು,ಹುಚ್ಚರೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು, ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನು,ಐಶಾರಾಮಿ ನಗರದೊಳಗಿನ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು,ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯೊಳಗಿನ ಬದುಕನ್ನು,ಪ್ರೇಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ತೀವ್ರವಾದ ಕ್ಷಣದ ಕಾಮವನ್ನು… ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ತಲ್ಲಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು, ಕಥೆಗಳಾಗಿಸಿದವನು ಮಾಂಟೊ. ಮೊನ್ನೆ ಲಂಕೇಶ್ ಪ್ರಕಾಶನದಿಂದ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಂಡಾಗಲೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿದ ‘ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್’ ಕೂಡಾ “Its not only a friction, Its history” ಅಂತಂದಿದ್ರು.

FB_IMG_1512686972246

 

ಇತಿಹಾಸ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರೇ ಇದೀಗ ಯುದ್ಧ ದಾಹಿಗಳ ಹಿಂಬಾಲಕರಾಗಿರುವುದು.ಒಂಚೂರೂ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಎದೆಗಿಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇವತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದಾಸ್ಯವನ್ನೇ comfort ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವುದು. ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಜಿಹಾದ್ ಅನ್ನುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ; Everything is fair in love and war ಅನ್ನೋ ಮೂರ್ಖತನದ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗುವ, ಅದನ್ನೇ ಭೋದನೆಯೆಂಬಂತೆ ಪಾಲಿಸುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳೋಣ ..? ಮಾಂಟೊನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕೋಣ..?

ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾ

ಕೇರಳದ ‘ಕರಿವೆಳ್ಳೂರಿ’ನವರಾದ ದೂರದ ಸಂಬಂದಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಕಲಾಸಿ ಪಾಳ್ಯದ ಗಲ್ಲಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದೆ. ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮಲಯಾಳಿ ಊಟ ಮತ್ತು ಮಾತುಕತೆಗಳಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಕನ್ನಡಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಫುಟ್ಪಾತಿನಿಂದ ಫುಟ್ಪಾತಿಗೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುವಾಗ ಬಂಧನವೆನಿಸಿದ್ದ ಮನೆ ಮತ್ತು ಮನೆತುಂಬಾ,ಬಾಯಿತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತುಳು ಭಾಷೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಸುತ್ತುವ ವಾರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳಿನ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿತ್ತಿದ್ದುದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೆವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರಗಳು. ಸಿನಿಮಾಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಸಿನಿಮಾದೊಳಗಿನ ವಯಸ್ಸುಗಳು ಬದಲಾಗುವಷ್ಟೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ದು ಅಂಗನವಾಡಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಅಮ್ಮನೆಡೆಗೆ ಓಡಿದ್ದವ, ಇವತ್ತು ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ನಾನೇ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಯಾವಾಗ ಎಂಬುದೇ ಸೋಜಿಗ..! ಇಲ್ಲೀಗ ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಲೆಯಾಳಿ ರೂಮೇಟ್ಸ್ಗಳು ಸೇರಿ ಎಣ್ಣೆ ಹೊಡೆಯುವ ಮಧ್ಯೆ ದಿನಾಲು ಅವರಾಡುವ ಮಾತುಗಳು ಕೆಲವು ಸಲ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಕುಚಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳ, ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದೂರುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಹರಟೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ನಾನು ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ, ಮತ್ತದೇ ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ.ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಮಲಯಾಳಿ ಸಮೂಹವಿದೆ. ಮಲಯಾಳಂನ ಬಹುತೇಕ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಇಲ್ಲಿ ರಿಲೀಸ್ ಆಗುತ್ತವೆ. ಮಲಯಾಳಂ ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರಾವ ಭಾಷೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಮರಳುಗಾಡಿಗೆ ಬಂದು ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು,ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ.ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಓಯಸ್ಸಿಸ್ಗಳಂತೆ ಒಂಚೂರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ಸಿನಿಮಾಗಳು.ಭಾರತದ 20-25 ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ದುಡಿಯುವ ಜನರಿರುವ ಇಲ್ಲಿ,ತುಂಬಾ ಜನ ಪೈರೆಸಿ ಸಿಡಿಗಳಿಂದಲೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.ಈ ಎಲ್ಲಾ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಜನಗಳ ನಡುವೆ “ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ದುಡ್ಡಿನ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ನಿಂಗೆ” ಅಂತಂದ ಅಪ್ಪನ ಮಾತುಗಳಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿಲ್ಲ. ನೋಡಬೇಕಾದ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚಿದೆ.

ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ,ಸಿನಿಮಾ ಹಾಲಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ಇಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಕ್ಷಣಗಳು.ಒಳಗೇ ಉಂಟಾಗುವ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಿಲ್ಲದ ಗಾಢ ಆಲೋಚನೆಗಳು.ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಬರುವಾಗ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರಂತೂ,ಕಾಲದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಮಲಗಿಕೊಂಡೇ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ರಸ್ತೆಗಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನನ್ನೊಳಗೂ ದಾರಿ ಮೂಡಿಸಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವು ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವ,ನನಗೆ ನಾನೇ ಆಪ್ತನಾಗುವ ಗಳಿಗೆಗಳು.ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಗನಾಗಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ;-ಭಾಷೆಗಳ,ಪ್ರದೇಶಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಣೆಗೊಂಡ ಮನುಷ್ಯಕುಲದ ಸಂಚಾರ,ಸಂಶೋಧನೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ,ಬಾಲಿಶತನ,ಮಕ್ಕಳಾಟ,ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಬಡತನ,ಕೊಳಕು ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು creativityಯ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ದೃಶ್ಯವಾಗಿಸುವುದು ಒಂದು ಬಗೆಯಾದರೆ. ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಅತಿರೇಕ,ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಮೋಹಕತೆ,ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಮಾನಸಿಕ ವೈಪರೀತ್ಯ,ಕನಸುಗಳ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ದೃಷ್ಡಿಕೋನಗಳ ಮನುಷ್ಯರ ಮುಂದಿಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯಾಗಿ ನೋಟಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುತ್ತದೆ .

ಸಿನಿಮಾ ಭಾಷೆಗಳ ಹಂಗನ್ನು ತೊರೆದು,ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೋ ತಲುಪುತ್ತಿದೆ.ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ತಮಿಳು,ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾದ ಬಗೆಗೆ ಬೇಸರ ಮೂಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ‘ದ್ವೀಪ’ ದಂತಹ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ,ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲೊಲ್ಲೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಿತವಾಗಿ,ದುಡ್ಡಿನ ಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವ ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ನಂತ ಒಂದಿಬ್ಬರಷ್ಟೇ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ.ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾದಾಗಿನಿಂದ ತೀರ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಕೇರಳದ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ arts ಮತ್ತು commercial ಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಅದರರ್ಥ ಇವಾಗ ಇದೆ ಎಂದಲ್ಲ.ಅಲ್ಲೂ ಅವಾರ್ಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳೆಂದು ಸುದ್ದಿಯಾಗದೇ ಹೋಗುವ ಸಿನಿಮಾಗಳಿವೆ.ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಹೊಸತೊಂದು ಅಲೆಯೆದ್ದಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.”ನ್ಯೂ ಜನರೇಷನ್ ಸಿನಿಮಾ” ಎಂಬುದು ಕಳೆದ ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ನಟ/ಚಿತ್ರಕಥೆಗಾರ ಅನುಪ್ ಮೆನನ್,ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಆಶಿಕ್ ಅಬು,ಸಮೀರ್ ತಾಹಿರ್,ಅಮಲ್ ನೀರಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಆರಂಭವಾಯಿತೆಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ನ್ಯೂ ಜನರೇಷನ್ ಅನ್ನೋ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೊಳಪಡುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕೇರಳದ ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರು ಡಬಲ್ ಮೀನಿಂಗ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅಂದಿದ್ದರು ಕೂಡ.ಆದರೆ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಆಗಿರುವ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರರಂಗವೆಂಬುದು ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.’ಪದ್ಮರಾಜನ್’ನಂತಹ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕುರಿತು ಹೊಸ ಅಲೆಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದವು.ಹಲವಾರು ಕುಟುಂಬ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಲಯಾಳಂನಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ ಮತ್ತು ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಕುಟುಂಬ ಕಥೆಗಳು ಮಾಮೂಲಿ ಬೊರಿಂಗ್ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು ಕೂಡ. ಆದರೂ, ಸೆಕ್ಯಲರ್ ಆಗಿರುವ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರರಂಗವೆಂಬುದು ಮುಕ್ತ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡೇ ಇತ್ತು.ಮಲಯಾಳಿ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಪ್ರೇಮ,ಗೊಂದಲ,ಧಾರ್ಮಿಕತೆ,ಚಪಲಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಮಾಡಿದ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಬಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಜನರ ಟೇಸ್ಟಿಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಸಿನಿಮಾ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ರೀಲು ಸುತ್ತಿದವರಲ್ಲ.ಹಾಗೇ ಸುತ್ತಿದ ರೀಲುಗಳು ಬಾಳಿಕೆ-ತಾಳಿಕೆ ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ. “ಸಿನಿಮಾವೆಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಲಯಾಳಂನ ಮಹಾನಟ’ತಿಲಕನ್’ ಮಾತುಗಳು ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮಟ್ಟಿಗಂತು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ.

Thilaken_ustad
ಮಲಯಾಳಂನ ಮಹಾನಟ ‘ತಿಲಕನ್’

 

ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ನಟರಾದ ಜಯಸೂರ್ಯ,ಫಹದ್ ಫಾಸಿಲ್ ನಂತವರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಸಮೀರ್ ತಾಹಿರ್,ರಾಜೀವ್ ರವಿ,ದಿಲೀಶ್ ಪೋತನ್ ನಂತಹ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಲಿ ಈ ನ್ಯೂ ಜನರೇಷನ್ ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನೋದನ್ನು credit ಅನ್ನೋ ತರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಅಂತ format ಗಳು,ಹೊಸ ಅಲೆ, transition ಅನ್ನೋದೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾನೆ – ತನ್ನ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ತಾನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಂದಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯನಾದ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಆಕರ್ಷಣೀಯ ನಟ ‘ದುಲ್ಖರ್ ಸಲ್ಮಾನ್’. ಕುಟುಂಬ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ರೀತಿಯ male chauvinism ಗಳಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲೇ 2010 ರ ನಂತರ ರೂಪಾಂತರಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆಯಾಯಿತು. ಬಹುಶಃ ಅನುಪ್ ಮೆನನ್ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಮತ್ತು ನಟನೆಯಿರುವ ‘ಟ್ರಾಫಿಕ್’ ಹಾಗೂ ‘ಕಾಕ್ಟೈಲ್’ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಇದೀಗ ‘ತೊಂಡಿಮುದಲುಮ್ ದೃಡ್ಸಾಕ್ಷಿಯುಮ್’, ‘ಪರವ’ ವರೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.ಇವತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಹೊಸ ರೀತಿಯನ್ನು ತಾವೇ ಒಡೆಯುತ್ತಾ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಿಸವಲ್ಲಿ ‘ಲಿಜೋ ಜೋಸ್ ಪೆಲ್ಲಿಶೇರಿ’ ಮತ್ತು ‘ದಿಲೀಶ್ ಪೋತನ್’ ಪ್ರಮುಖರು. ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೀವನಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡುವ, ಮೂಲತಃ ಸಿನಿಮಾಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಆದ ‘ರಾಜೀವ್ ರವಿ’ ‘ಅನ್ನಯುಂ ರಸೂಲುಂ’ ಮತ್ತು ‘ಕಮ್ಮಟ್ಟಿಪಾಡಂ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಸಿ ಬದುಕುಗಳನ್ನು ತೆರೆಗೆ ತಂದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮವೇ ಬದುಕಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕಳಪೆ ಸಿನಿಮಾಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಕನ್ನಡವೂ ಸೇರಿ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳ ನಾಲ್ಕೈದು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ‘ಪ್ರೇಮಂ’ನಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯುವ. ಜನತೆಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ರೀತಿಯ makingನ ಪ್ರಾವಿಣ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ,ನವಿರಾದ ದೃಶ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೂಡಾ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತವೆ.

 

Kammatipaadam-film-poster
ರಾಜೀವ್ ರವಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಕಮ್ಮಟ್ಟಿಪಾಡಂ’

ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ Wave,transition ಅನ್ನೋದು ಪಾತ್ರಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ,ಅದನ್ನ ನಿರ್ವಹಿಸೋ ನಟ-ನಟಿಯರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಬೋದು. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಹೊಸ ಅಲೆ ಅನ್ನೋದು ಒಪ್ಪತಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ. ನಿರಂತರ Evolution ಮುಖಾಂತರಾನೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟು ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವುಗಳ ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ,ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ರೂಪಾಂತರಗಳು ಸಂಭವಿಸ್ತಾನೆ ಇರುತ್ತವೆ ಕೂಡ.
ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆ ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ಮಿಳಿತವಾಗಿರುವಂತದ್ದು. ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ,ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯೆಂಬುದು ಔನ್ನತ್ಯದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತೆ. ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ಮನುಷ್ಯ ದೇಹದ್ದು ನಿತ್ಯದ ರೂಪಾಂತರ;ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗುಂಪು,ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರೀತಿ-ರಿವಾಜುಗಳು ಸೀಮಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವಲ್ಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗೆ ಹೊಸತನವೆನ್ನಬಹುದು.

ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಕೇರಳದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಸೆಕ್ಯಲರ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದಾದರೂ, conservative ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಸಂಶಯ. ಬಾಲಗೋಕುಲ,ರಾಷ್ಟ್ರೋತ್ತಾನ ಶಾಲೆ,ಸಂಘಗಳ ಮೂಲಕ ಮನೆ ಮನೆ ತಲುಪುತ್ತಾ, ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳನ್ನೆಸೆಯುತ್ತ ಇವಾಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಿ ಚಿಗುರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ ಮತ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿರೋ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗಿನ ಹೊರತಾಗಿ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ರಾಜಕಾರಣದ ಒಳ ಸುಳಿಗಳು ಅಷ್ಟಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡವಿನ ಕೊಲೆಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ನಡೆದಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸಂನ ಗಾಢ ಪ್ರಭಾವವಿರುವ ಸೆಕ್ಯಲರ್ ಚಿತ್ರರಂಗವಿದೆ. ಅದರೊಳಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಯಿದೆ. Male chauvinism ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯಲ್ಲೂ, ಮಾನವ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವಂತೆ ಇಲ್ಲೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಯಿದೆ. ಕಮ್ಯುನಿಸಂನ ಪ್ರಭಾವದ ಸಮಾನತೆಯಾಚೆಗೂ ಲಿಂಗಭೇದವಿದೆ.ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹುಡುಗರ ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನಗಳ ಬಿಡುಬೀಸಾದ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಹಾಗೂ ಹುಡುಗಿಯರ ಮೋಹ,ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ರಿಯಾಲಿಟಿಗಳಿಂದಾಚೆಗೆ ಮುರಿಯಬೇಕಾದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಗಾಢವಾದ, ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕವಾದ ಸಿನಿಮಾಗಳಿನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ.ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಏಳೆಂಟು ಮಹಿಳಾ ನಿರ್ದೇಶಕಿಯರು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರಾದರೂ
‘ಅಂಜಲಿ ಮೆನನ್’ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರಾವ ಮಹಿಳಾ ನಿರ್ದೇಶಕಿಯ ಹೆಸರು ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂಜಲಿ ಉತ್ತಮವಾದ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರಾದರೂ ಮಹಿಳಾ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನಿನ್ನೂ ತೋರಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಗಾಯಕಿಯಾಗಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿ, “ನಿಲ್ಪ್ ಸಮರಂ” (Standing protest) ನಂತಹ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಾಯಕಿ ‘ರಶ್ಮಿ ಸತೀಶ್’ ಸ್ಟೇಜ್ ಶೋಗಳಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ತನಗಿಂತ ಬಿಳಿಚರ್ಮದ ಗಾಯಕಿಯರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ದೊರೆಯುವುದರ ಕುರಿತು, ಕಾಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳಿ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಕರೆಯುವ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ಸ್,ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್ ಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಪಾರ್ವತಿಯಂತ ನಟಿಯರು ಸಿನಿಮಾದ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಬದುಕುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ತನ್ನನ್ನು ಪಾರ್ವತಿ ಮೆನನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ “ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪಾರ್ವತಿಯಷ್ಟೇ, ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲೂ ಮೆನನ್ ಇಲ್ಲ ” ಅಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕೇವಲ ಹದಿಮೂರು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ಖ್ಯಾತ ನಟ ದಿಲೀಪ್ ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮರೆಯಾದ ಮಲಯಾಳಂನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ನಟಿ ‘ಮಂಜು ವಾರಿಯರ್’. ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹನ್ ಲಾಲ್ನಂತೆಯೇ ತುಂಬಾ flexible ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ನಟಿ. ಮಂಜು ವಾರಿಯರ್ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಆಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಾಯಕಿ ನಟಿಯಾಗಿ ಬಂದು, ನಟನೆ ಮಂದುವರಿಸುತ್ತೀರೋದು ಒಂಚೂರು ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದೇ ಮಂಜು,ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೋರ್ವ ನಿಖರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ನಟಿ ರೀಮಾ ಕಲ್ಲಿಂಗಲ್ ಮತ್ತಿನ್ನಿತರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ women wing ಒಂದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿರೋದು ಸಮಾನ ಖುಷಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪರಿಪಾಠವಿನ್ನೂ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ.

women-in-cinema-collective.jpg.image.784.410
Women wing kerala cinema

‘ನ್ಯೂ ಜನರೇಷನ್ ಸಿನಿಮಾ’ ಅನ್ನೋದರ ಕುರಿತು ಹೇಳುವಾಗ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ನಟನಾದ ಫಹದ್ ಫಾಸಿಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಸಿನಿಮಾಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಹಲವು ನವ ನಟರು,ಚಿತ್ರಕಥೆಗಾರು ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋದರೂ, ಫಹದ್ experiment ಗಳಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ನಟ.ನಿರ್ದೇಶಕ ‘ಫಾಸಿಲ್’ ನ ಮಗನಾದ ಫಹದ್ ತನ್ನ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಚಾಕೋಲೇಟ್ ಹೀರೋ ಆಗಿ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗಕ್ಕೆ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟಾತ. ಮೊದಲ ಸಿನಿಮಾ ‘ಕೈಯೆತ್ತುಂ ದೂರತ್ತ್’ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ನೆಲಕಚ್ಚಿ, ಮುಂದೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ಆತ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದು, ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ರೋಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ‘ಚಾಪಾ ಕುರಿಶ್’ ಎಂಬ ಸಮೀರ್ ತಾಹೀರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಮುಂದೆ ವ್ಯತ್ಯಸ್ತ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ,ಭಿನ್ನವಾದ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಆತ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಪರಿ ಅನನ್ಯ.

 

Thondimuthalum_Driksakshiyum_Cover
‘ತೊಂಡಿಮುದಲುಮ್ ದೃಡ್ಸಾಕ್ಷಿಯುಮ್’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಫಹದ್ ಫಾಜಿ಼ಲ್’

ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್,ದುಲ್ಖರ್,ಪಾರ್ವತಿ,ಫಹದ್,ರೀಮಾ ಕಲ್ಲಿಂಗಲ್ ತರದ ನಟ/ನಟಿಯರು ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಸಿನಿಮಾದ ಸಣ್ಣ ಭಾಗವಾಗಿಯೂ ಸಿನಿಮಾವೊಂದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ‘ಪವನ್ ಕುಮಾರ್’ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರ್ಯಾರು ಕಾಣಿಸಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ಅಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಥೆ ಇರಲೇಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಳೇ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರೋ ನೋಡುಗರಿಗೆ,ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಕಷ್ಟ.
ಇದು ಇವತ್ತಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಹೊಸ ಅಲೆ. ಆದರೆ ಮಲಯಾಳಂ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ದಶಕಗಳಾಯಿತು. ಇವತ್ತಿನದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ‘ಚೆಮ್ಮೀನ್’ ಸಿನಿಮಾ ಬಂದು ಇವತ್ತಿಗೆ 52 ವರ್ಷಗಳಾಯಿತು.

ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿರಂತರ ಕ್ರಿಯೆ,ರೂಪಾಂತರ, ಹರಿವು,ಉರಿ,ಮಾಯೆ ಹಾಗು ಮಳೆಯ ನಡುವಿನ ನಿತ್ಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೆತ್ತು, ಸಂಜೆ ಮುತ್ತನಿಕ್ಕಿ ಆವರಿಸುವ ಕವಿಭಾವವನ್ನೂ ಉಕ್ಕಿಸುವ ಕಡಲು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯರ ಸಂಬಂಧ. ಕಡಲ ನೀರಿನ ಕೆನೆತ ,ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಒಲವ ಉಬ್ಬರ,ಜಲಯಾನ,ಮೀನಿನ ಬದುಕು. “ಚೆಮ್ಮೀನ್” ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ಕಡಲನ್ನು,ಒಡಲನ್ನು ಪ್ರೇಮಬಂಧದಲಿ ತೇಲಿಸುವ ಪ್ರೇಮಕಾವ್ಯ .ಮದುವೆಯ ಮುಂಚಿನ ಮತ್ತು ಮದುವೆಯ ನಂತರದ ಸಂಬಂಧ, ಬೆಸ್ತರ ನಂಬಿಕೆ,ಮೂಡನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತದರ ಕಡಲಲೆಗಳಂತ ಏರಿಳಿತವನ್ನು ಕಡಲಿನೊಂದಿಗೆ,ತೀರದೊಂದಿಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಚಿತ್ರ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ‘ಪರೀಕುಟ್ಟಿ’ ಮತ್ತು ‘ಕರುತ್ತಮ್ಮ’ ಮಲಯಾಳಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಅಜರಾಮರ.1965 ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಚೆಮ್ಮೀನ್ ಕಡಲ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಅಲೆಗೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾದ ಸಿನಿಮಾ. ಅಂದಿನ ರಾಷ್ಟ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲದೇ, ಸಾಗರೋಲ್ಲಂಘನೆ ಮಾಡಿ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸಿದ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ ಸಿನಿಮಾ. ಅಂದಿನ ಚೆಮ್ಮೀನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ‘ಪರವ’ ದವರೆಗೆ ಮಲಯಾಳಿ ಸಿನಿಮಾದ ಜನ ಸದಾ ಪ್ರಯೋಗ ಶೀಲರು.

 

14TVF_CHEMMEEN
‘ಚೆಮ್ಮೀನ್’ ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಗಳಾದ ‘ಕರುತಮ್ಮ ಮತ್ತು ಪರೀಕುಟ್ಟಿ’ (ಶೀಲಾ & ಮಧು)

ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಚಲನೆಯನ್ನು, ಚಲನೆಯಲ್ಲಿನ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿಸಿದ ಸಿನಿಮಾ ಚಾರ್ಲಿ .”ಚಾರ್ಲಿ” ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳನ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಬರುತ್ತೆ. ‘ಸೋಬಿನ್ ಸಾಹಿರ್’ ಅನ್ನೋ ನಟ ಆ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಅಲ್ಪ ಪದಗಳ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾನೆ. ಆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದನ ಚಿತ್ರವೊಂದರಿಂದ ಎದ್ದು ಜೀವತಳೆದು ತಬ್ಬಿಬ್ಬುಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣಿಸುವ, ಹಾಗೆ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ಸೋಬಿನ್ ಇದೀಗ ‘ಪರವ’ ಅನ್ನೋ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗಿಸಿದ್ದಾನೆ.ಮಲಯಾಳಂನಲ್ಲಿ creativityಯ ಹೊಸ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಶನಗಳಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವವರೇ ಆಗಿದ್ದರೇ,ಈ ಸೋಬಿನ್ ಮಾತ್ರ ಸಂದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಹಿರಿಯರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಹುಡುಗರು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. Basically ಮೌನ,ಮಾತು,ನೋಟಗಳ ಮಿಶ್ರಣವಾದ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ’ಸಿನಿಮಾದ ಭಾಷೆ’ಅನ್ನೋ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಭಾಷೆಯಿದೆ ಅನ್ನೋದೆಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಅನಿಸುತ್ತೆ.ನಿರ್ಮಾಣ,ತಾಂತ್ರಿಕತೆ,ಚಿತ್ರೀಕರಣದಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗ್ತಾನೆ ಇದೆ. ಸಿದ್ದ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಿತ್ಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳ ಕಥಾನಕಗಳು ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷರನ್ನು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು experiment ಗಳಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸೋಬಿನ್ ನಂತವರು ತಮ್ಮದೇ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.”ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು,ಪತ್ರಕರ್ತರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು ಬರಹಗಾರರಾಗಬೇಕು” ಎಂದ ತೇಜಸ್ವಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರಿಲ್ಲಿ. ‘ಪರವ’ ಅಂದ್ರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪಾರಿವಾಳ ಎಂದರ್ಥ . ಪಾರಿವಾಳಗಳು, ಪಾರಿವಾಳಗಳಂತ ಹುಡುಗರು, ಮತ್ತವರ ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸೋಬೀನ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿಯೇ ಚಂದ. ಗೂಡಿನೊಳಗಿನ ಗೋಳು,ಪ್ರೀತಿ,ಕಲಹ ಮತ್ತು ಗೂಡಿನಾಚೆಗಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿನಿಮಾದ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ. ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ, ಅವರು ವಾಸವಾಗಿರೋ ಏರಿಯಾದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಂಧನವನ್ನು ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಸಿನಿಮಾ.

images
ಪರವ

ಹಿಂದು,ಮುಸ್ಲಿಂ,ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯದವರು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಅನುಪಾತದಲ್ಲಿರೋ ಕೇರಳದ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಇನ್ನ್ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ರಾಹುಲ್,ರಾಜ್ ಅಂತ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಇಡಬೇಕಾದ ಯಾವ ದರ್ದೂ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಈವಾಗಿನ ಪರವ ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಬಂದ ‘ಗಪ್ಪಿ’ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೀನುಗಳ ಮೇಲಿನ ಮನುಷ್ಯನ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿರುವುದು ಸಿನಿಮಾದೊಳಗಿನ ಕಾವ್ಯ-ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಸುಖವನ್ನು, ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು, ಜೀವಂತಿಕೆಯ ನಲಿವನ್ನು ನೋಡುಗನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ದಾಟಿಸುವ ಪರಿ ಅನನ್ಯ. ಮೀನು :- ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿಯಾಬೇಕಾದ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಮನು಼ಷ್ಯನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹರಿಯಬೇಕಾದ ನದಿಯ ಸಂಕೇತವಾದರೆ, ಹಕ್ಕಿ;- ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಒಂಟಿಯಾಗಿ,ಜೊತೆಯಾಗಿ,ಗುಂಪಾಗಿ ಹಾರಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಳಗಿಳಿಯುವ,ವಿಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲದ “ತೇಜಸ್ವಿ” ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅನುಭವ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ನೆನಪಿನ ಸರಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಕಥೆಗಳಾಗಿಸಿ,ಕಥನಗಳಾಗಿಸಿ,ದೃಶ್ಯಗಳಾಗಿಸಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ಬಿಡುವ ಸಿನಿಮಾ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ…

Superstar Sulu under burkha

“ತುಮಾರಿ ಸುಲು” ನೋಡಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ತರದ confusion,ವಿಷಣ್ಣತೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ‘ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್’ ಮತ್ತು ‘ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ ಅಂಡರ್ ಮೈ ಬುರ್ಖಾ’ ಚಿತ್ರಗಳು. ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಂದೋ ನಿರ್ಧರಿತವಾದ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುವ, ನಷ್ಟವಾಗುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ ಇವಾಗ. ಬಯಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ಕಾಮ-ಪ್ರೇಮಗಳು ಗೋಡೆಯೊಳಗಿನ ಏದುಸಿರಿಗಷ್ಟೇ ಮೀಸಲಾಗಿ ಉಳಿದ ಸಮಾಜ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲಾ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮೌಲ್ವಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಜಡ ಹಿಡಿದ ವ್ಯವಹಾರಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟರು. ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದೇ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಮುರಿದುಕೊಂಡ ಬಡವನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾರಾಟಗೊಂಡಿರುವವರೇ ಇಲ್ಲಿ.

ಎಲ್ಲಾ ತರದ gender inequality ಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಪಣತೊಟ್ಟ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ “ತುಮ಼ಾರಿ ಸುಲು” ಸಿನಿಮಾ ಒಂಚೂರು ಕಸಿವಿಸಿಯುಂಟು ಮಾಡುತ್ತೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಕೌಟಂಬಿಕ ಜೀವನಗಳು ಜಿಡ್ಡು ಹಿಡಿದ ಸಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ, ಮತ್ತದು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಖಾಯಿಲೆಯಂತೆ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಇಡೀ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹರಡಿದೆ. ಈ ರಿಯಾಲಿಟಿಯನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲ ಮಾಧ್ಯಮವೊಂದರ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುವಾಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ತೋರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುವಾಗಿನ ,ಜಿಡ್ಡನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡುವಾಗಿನ ಆ ರೆಬೆಲ್ನೆಸ್ಸ್ ಆ ಪಾತ್ರದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿಸುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ತೋರಿಸುವಲ್ಲಿ ಅದೇಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸೋಲುತ್ತಾರೆ…? ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್,ಮಾನಸಿಕ ಅವಲಂಬನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕನಸುವ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮಮತೆಯ ಸಾಗರವಾಗಿಯಷ್ಟೇ ತೋರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸೀರೆಯುಟ್ಟವಳ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ತುಂಬಾ ಸಾಫ್ಟ್ ಆಗಿ ತೋರಿಸಿ,ಬಿಕಿನಿ ಧರಿಸುವವಳನ್ನು ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ರೆಬೆಲ್ ಅನ್ನೋ ತರ ಲೇಬಲ್ ಹಚ್ಚಿ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಿ ಅಂದ್ರೆ ಹಿಂಗೇ ಇರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಮಿಥ್ ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದಾರಿಲ್ಲಿ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಆಗಿಯೂ, ಆ ಮಿಥ್ ಅನ್ನು ಒಡೆಯುವಲ್ಲಿ ತುಮಾರಿ ಸುಲು ಸೋಲುತ್ತದೆ. “ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಗೂನ ನಾನು ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ” ಅಂತ ಗಂಡ ಸ್ಕೂಲ್ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಹತ್ರ ಹೇಳೋವಾಗ ಸುಲೋಚನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ‘ನಾನೇನು ಮಗುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡಿಲ್ವ’..! ಅನ್ನೋ ತರದ ತಳಮಳದ ಪ್ರಕಟಣೆ,ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲಿ Patriarchy ಇಣುಕಿದರ ಫಲಿತಾಂಶ. ಅದೇ ಸುಲುವಿನ ಜೋವಿಯಲ್ ಆದ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ಅನ್ನೋದು ಗಂಡನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕ ಸಿಟ್ಟಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸಹೋದರಿಯರ ಒತ್ತಾಯದ ಕಾಳಜಿಗಾಗಲಿ ಬಗ್ಗದೇ, ತಾನೇ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನತನವನ್ನು ಮುಗ್ದವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಪಾತ್ರದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿಲ್ಲದೆ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯಾಬಾಲನ್ ಮುಖಭಾವ, ದೇಹಭಾಷೆ ,ದೇಹದ ತೂಕ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜತೆಯ ಮೂಲಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿಯೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
~~~~~
“ತೊಟ್ಟ ಬುರ್ಖಾವನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆದು ಸ್ಟೇಜಿಗೆ ಓಡುತ್ತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ. ಸ್ಟೇಜಿಂದ ತನ್ನಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುವ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲದ ರೋಧನೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ . ಬುರ್ಖಾ ತೊಟ್ಟ ಅವಳಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರಾಗುತ್ತಾಳೆ”.’Secret superstar’ಸಿನಿಮಾ ಮನುಷ್ಯಕುಲದೊಳಗೆ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣೆಂಬ ಎರಡು gender ಅಷ್ಟೇ ಇದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಬಂಧನವನ್ನು ಹೇರುವ ಮತದ ಭ್ರಾಂತಿಗೆ ತಣ್ಣಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟ ಚಿತ್ರ. ಮನೆ ಮನಗಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜದೆಲ್ಲೆಡೆ ಹಬ್ಬಿದ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಡ್ರೈ ಆಗಿಸದೆ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಎಲಿಮೆಂಟೊಳಗೆ ತಂದು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವಂತೆ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರ ತಂಡ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹ. ಸಣ್ಣ ಡೈಲಾಗುಗಳಲ್ಲಿ ಆಳದ ನೋವನ್ನು,ಹೋರಾಟದ ಕಿಡಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಡೈಲಾಗ್ ಗಳು ಎಲ್ಲೂ ಕಾಂಟ್ರವರ್ಸಿ ಆಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರದ ಮಸಾಲೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿದ್ದಾರೆ.ಈ ಮಸಾಲೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಲೋಸ್ಕರವೇ ಬೆರೆಸಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುವಂತದು. ಕುಡಿತ,ಜಗಳ,ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧ ಇವ್ಯಾವುದರ ಸೊಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಸಾರದೊಳಗಿನ ಕ್ರೌರ್ಯ,ಬಂಧನವನ್ನು ತೆರೆಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಗಂಡನ ಅಸಡ್ಡೆ,ಹಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಮಹಿಳೆ ಬದುಕೆಂದರೆ ಇದೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮಗಳಿಂದ ಕಲಿವ ಪಾಠ ಕೊನೆಗೆ ಏರ್ಪೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪೋಟಗೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ನಾಟಕೀಯ ಅನಿಸಿದರೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಕಿಡಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದು ಸ್ಪೋಟಗೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕುಟುಂಬಗಳಿವೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ.ಗಂಡನ ಆಜ್ಞೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಹೋಗುತ್ತಲೇ, ಇತ್ತ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ,ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕನವರಿಸುವ ಮಕ್ಕಳಿಂದ idiot ಅಂತ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ಯ ಯಂತ್ರವಾದ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. “ಅಮ್ಮ ಅಮ್ಮ” ಅಂತ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟುಳನ್ನು ಕೊರೆಯುವ ಮಂದಿ ಕೂಡಾ ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತುಂಡರಿಸಿ ನಗುವವರೆ. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರ ನಾಟಕೀಯತೆಯಾಚೆಗೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಇರೋ ಹುಡುಗಿ ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿ ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಡು ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಅದೇ ದಿನ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವ ಪ್ರಮುಖ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಕೂಡಾ. ನಗರದ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗ ಹುಡುಗಿಯ ಗೆಳೆಯ ಚಿಂತನ್ ಹೇಳುವ “ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲು ಜಿಗ್ನೇಶ್ ಹೆಸರಿನವರಿದ್ದಾರೆ” ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅನ್ನೋ ತಮಾಶೆಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಜಿಗ್ನೇಶ್ ಮೇವಾನಿ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕಥೆ ನಡೆಯುವುದು ಗುಜರಾತಲ್ಲಿ ಆದ ಕಾರಣ ಈ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಇದೆ.
~~~~~~
ಇನ್ನು ‘ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ ಅಂಡರ್ ಮೈ ಬುರ್ಖ’ ಮಹಿಳಾ ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರ. ಬಿಡುಗಡೆಯ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಷುವಲ್ ಡಿಸೈರ್ ಅನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣಿನ ನಿರ್ಬಿಡ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಮೋಹ,ಕಾಮ,ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ಯವನ್ನು ಒಂಚೂರು ಕೂಡಾ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಚಿತ್ರ ಕಣ್ಮುಂದೆ ತರುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರ ಹೆಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಷ್ಟೇ ನೋಡುತ್ತದೆ, ಸಮಾನತೆಯ ಮಾತನ್ನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಕೆಲವರ ವಾದವಾಗಿತ್ತಾದರೂ, ಇವತ್ತಿಗೆ ಆ ಹೆಣ್ಣೋಟ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹದಿನೆಂಟು ದಾಟಿದ ಹೆಣ್ಣು ಹೀಗಿರಬೇಕು,ನಲವತ್ತು ದಾಟಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯರ ತರ ನಡ್ಕೋಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುವ,ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ,ಹೇರುತ್ತಿರುವ ಗಂಡು ಸೃಷ್ಟಿತ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅವಳ ಲೈಂಗಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಇನ್ನು ಕೂಡಾ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. Intercourse ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಂಡೋಮ್ ಧರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒಂದು ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರ ಅನ್ನುತ್ತ ತನ್ನ ಸುಖವನ್ನಷ್ಟೇ ತೀರಿಸುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಂಡಿನ ಪಾತ್ರ – ಕಾಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸರಕಾಗಿಸಿದ್ದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಮದ ಅಂತಿಮ ಸುಖ,ಕಾಮದ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಭಂಗಿ,ಸ್ಪರ್ಶ ಸುಖಗಳು ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡಿನ ನಡುವೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ,ಇಬ್ಬರ ಇಷ್ಟದಂತೆ ದೊರಕಬೇಕಾದದ್ದು. ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನಾಚೆಗೂ lesbians ಆಗಲಿ,gays ಆಗಲಿ ಅಲ್ಲಿ consent ಇರಲೇಬೇಕು. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಅನ್ನುವ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಜನರಿಗೆ LGBT ಅನ್ನೋ ಪದದೊಳಗೆ ಮುದುಡಿ ಹೋಗಿರುವ ಬದುಕುಗಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯಿನ್ನೂ ಅರಿವಾಗಿಲ್ಲ.

ತುಮಾರಿ ಸುಲು ಮತ್ತು ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸೂಪರ್ಸ್ಟಾರ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೆರೆಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಲೇ ಹೇಳಬಹುದು.ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ ಅಂಡರ್ ಮೈ ಬುರ್ಖಾ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ‘ಅಲಂಕೃತಾ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ್’ ಹೇಳಲು ಹೊರಟ ವಿಷಯ ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಕ್ತ ಕೂಡ. ಅವರ ಸಹಜವಾದ ಗಟ್ಟಿತನ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು.

ಇಂದಿನ(ಇವತ್ತಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ) ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಜಾತಿ ಭೇದ, ಲಿಂಗ ಬೇಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಬರ್ಬರವಾದ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದಲಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಬಡವರಿಗೂ ಸಮಾನ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಬೇಕೆಂದು ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ವಿರುದ್ಧ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹೆಣ್ಣಿನ ದಾಸ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ “ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅಂದಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡುವುದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂದರೇನು..? ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮಾನ ನ್ಯಾಯ ನೀಡಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರ್ಯಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೂ ,ದೇಶದ ಕಾನೂನನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ consent ಅನ್ನೋ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿಯಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಸಂಬಂದಗಳು ಯಜಮಾನ-ದಾಸಿ ಆಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ತಂದೆ,ತಾಯಿ, ಪ್ರೇಮ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವಣ ಇರುವಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಚಲಾಯಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಹಕ್ಕುಗಳು,ಬಾವಬಂಧಗಳು ಇರುತ್ತವಾದರೂ ,ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಒಬ್ಬರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪು. ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹೇರುವುದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯೇ ಆಗಿದೆ.