ರಕ್ತ

ಆ ರಕ್ತ ಸ್ರವಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ, ಆ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡೇ ಹೊರಬಂದರೂ ಅವಳಾಳವ ಅರಿಯಲಾರದೆ ಹೋದೆ. ಹರಿದು ಛಿದ್ರವಾದ ಮಹಿಳಾ ಇತಿಹಾಸವೊಂದರ ಮೇಲೆ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೋವಿನ,ಅವಮಾನದ ಅನುಭವಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮೈತುಂಬಾ ರಕ್ತ ಸುರಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿದೆ. Napkin ಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಸಿದ ತೆರಿಗೆ ನೆಪವಾಗಿ ಗಂಡು ಜನ್ಮದ ಕೊಳಕೆಲ್ಲಾ ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಹೊರ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳಿನ ಕಿರಿಕಿರಿ,ಬೇನೆ,ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ,ನರಳಿಕೆ,ಸಹಿಸುವಿಕೆಯ ಚೂರೇ ಚೂರು ಕೂಡ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಲಾಯಕ್ಕಲ್ಲದ ಈ ಗಂಡು ಜನ್ಮದ ಪ್ರೇಮ,ಸಾಂತ್ವನ,ಮಮತೆ,ಕಾಮ ಧಾತು ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಕುರುಹಾಗೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಬಹುಶಃ.

ಕೆಳಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಟಾಯ್ಲೇಟಿನ ಹಗ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ತುಂಡುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ನನಗ್ಯಾವತ್ತು ಕಾಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಶುದ್ದತೆಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯಂದಿರು, ಮುಟ್ಟಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಮಲಗಲು ಬೇರೆ ಕೋಣೆ ಕಟ್ಟಿ ಅವಮಾನಿಸುವ ಮಗನ ಪರ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಗೆಳತಿಯಾದ ತಂಗಿಯ ಜೊತೆ ಪಯಣಿಸುವಾಗಿನ,ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಮುಂಚಿನ ಹೇಳಲಾಗದ ಅವಳ ತಳಮಳಗಳು ಈವಾಗಷ್ಟೇ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಗೆಳತಿ,ತಂಗಿ,ಅಮ್ಮ,ಅಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೀಗ.ಇದೀಗ Menstrual cups, Cloth pads,Nabia pads,period panty ಗಳ ಕುರಿತು ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಜಾಲಾಡುವಾಗ ಆಂತರ್ಯದ ಧ್ವನಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗಂಡಿನ ಜಾಲದ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ… ಆ ಜಾಲದೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡಿದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಭಾಗವಾಗಲಾಗದೇ ಬದುಕುವ ನನಗೆ ನಾನೇ ದುರ್ಬಲ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು ಎಂಬ ಗಂಡಿನ ನಾಣ್ಣುಡಿಯನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸಲು ಹೊರಡುವ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ನಿರ್ಬಂಧ ರೇಖೆಯೊಳಗೆ ,ಭಯದ ನೆರಳೊಳಗೆ ,ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗೇ ಬದುಕಿದ ಇತಿಹಾಸ ಒಂದಿಷ್ಟಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ. ತನ್ನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣೂ ಸಿಡಿದು ನಿಂತರೆ, Gender ನ ಅಹಂಕಾರದಾಚೆಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲ ಗಂಡುಗಳು ಜೊತೆಯಾದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು, ಧರ್ಮದ ಒಡ್ಡೋಲಗವನ್ನು ಹೆಡೆಮುರಿಕಟ್ಟಬಹುದೇನೋ…
.

ಅನಿಶ್ಚಿತ ರೂಪಾಂತರಗಳು…

ಮೀನಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ನೇವರಿಸೋ ನದಿಯೇ..!

ನನ್ನ ಲಜ್ಜೆಗೇಡಿ ಭಾವ ತೊರೆಗಳನ್ನು

ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಹರಿಯಗೊಡುವ  ಮಡಿಲು ನೀನು.

ಬೊಗಸೆಯೊಳಗಿನ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಕ್ಷಣಗಳು ನಮ್ಮವು.

 

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನೋವುಗಳು ಅದಲು ಬದಲಾಗುವಾಗ

ಸದಾ ನಗುತಿರು ಗೆಳತಿ ಎಂದು

ನಾನು ಬೆಪ್ಪನಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ನಿಜ..

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರವ ಕರಗಿಸುವ

ನಿನ್ನ ನಗುವಿನೊಳಗಿನ

ಅಸಹನೆಯ ಕಿಡಿಯನ್ನೂ ಸೋಕಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನಾಗಿ

 

ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದ ಬದುಕಿಗೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ

ನನ್ನ ನಾನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ

ನಿನ್ನ ನೀನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತೀಯಾ

ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತು ನನಗೆ ; ಅದಲ್ಲದೇ

ನಮ್ಮೊಳಗೆ …ಒಳಗೊಳಗೇ

ಚಿತ್ತು ಚಿತ್ತಾದ ಚಿತ್ತಾರದೊಳಗೆ

ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಾತುಗಳು ಸರಿದಾಡುತ್ತವೆಯಾದರೂ ಯಾಕೆ ..?

 

ಡುಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯೋ

ಎಲುಬ ಗೂಡೋ

ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಕೊಳೆಯುವ

ಚಂದದ ದೇಹಗಳೋ,

ಇದ್ಯಾವುದು ಸೆಳೆಯದ ಎದೆಯ ಧ್ವನಿಗಳಿವೆ

ದೂರದ ಪಿಸುಮಾತುಗಳಿಗೂ ಕಿವಿಯಿದೆ

ಕಡಲಲೆಗಳ ತರಂಗಾಂತರ

ಅನಿಶ್ಚಿತ ರೂಪಾಂತರಗಳು ನಾವು ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ….

ಬುದ್ಧಿಮಾಂದ್ಯನ ಬಿನ್ನಹ

ಭಾವನೆಗಳು ತುಂಬಿ ತುಳುಕೋ
ಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಾಹಿಗಳಾದ ನೀವುಗಳೆಂದರೆ
ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ನನಗೆ…
ಇಷ್ಟಾದರೂ ನೀವೊಮ್ಮೆ ಈ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ
ಒಂದು ಸಂಜೆ,ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು
ರಾತ್ರಿ ಕೆಮ್ಮು ಹತ್ತಿದ ರಗ್ಗುಗಳ
ಗೊಗ್ಗರು ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸೋ
ಅಂಗಡಿ ಶಟರ್ ಗಳ ಬೆಳಗುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾನಿಸಿ
ನನಗೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು
ಕಲಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿ.

ಕಥೆ ಕವಿತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ
ಮತ್ತದೇ ಕಥೆ ಕವಿತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ
ಮುಂದುವರಿದ ಜನರೊಂದಿಗೆ,
ನಾಟ್ಯವಾಡೋ
ಮೈಕು, ಕ್ಯಾಮರ,ಅಕ್ಷರಗಳ ಬಹುವಿಖ್ಯಾತ
ಕಲಾ ನೈಪುಣ್ಯತೆಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸಲಾಮಿದೆ.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದ ನಿಮ್ಮಗಳ
ದೃಷ್ಟಿದೋಷ ಪರಿಹಾರವಾಗಲೆಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿದೆ.

ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಹಾರುವ
ರಾಕೆಟ್ ಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರೂ
ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಒಂದಿಷ್ಟು ಪರಿಧಿಯೊಳಗೇ ಹಾರುವವರು ,ಹಾರಿಸುವವರು ಬುದ್ದಿವಂತರೆಂಬುದು ದಿಟ.
ಇಲ್ಲೇ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಇರುವ
ದೇವರಿಲ್ಲದ ಲೋಕಕ್ಕೆ
ಕನಸುಗಳಾಚೆಗಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸುವವರ
ಬುದ್ದಿಮಾಂದ್ಯ ಲೋಕವೊಂದಿದೆಯೆಂದು
ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರಿ ನೀವೆನಗೆ.

ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರೇ
ಅಚ್ಚಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿದಂತೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆತ್ತು ಬೆಳೆಸಿ
ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸೆಟಲ್ ಆದ
ಹಿರಿಯ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಕೊಂಡಿಗಳೇ..
ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಒಂಚೂರು ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ತದಂತೆ
ಶೋಕೇಸಿನಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದೀರಿ..!
ಬುದ್ದಿ ಬಲಿತ ಮೇಲೆ ನಾನೂ ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತೇನೆ.
ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಭರದಲ್ಲಿ
ಇನ್ನೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೆಣಗಳನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ..

ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ

ಎದುರು ಮನೆಯ ‘ನಬೀಸಾ’ ಉಮ್ಮ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನದುಂಡೆಗಾಗಿ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರಿಬ್ಬರೂ ಊಟದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.ಉಮ್ಮನ ಕೊರಳ ಸುತ್ತ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಲತೆಗಳ ಬಾಯಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಉಂಡೆ ಮಾಡಿ ಉಣಿಸಿದರೆ ಉಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆಗಳೆರಡೂ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಿಂತ ಉಮ್ಮ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸೋರದ ದೊಡ್ಡ ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು,ನಾವು ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಬಹುತೇಕ ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬಗಳೇ ವಾಸವಾಗಿದ್ದು, ನಡು ನಡುವೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಹಿಂದು ಮನೆಗಳು ಇದ್ದ ಏರಿಯಾ ಅದು. ಆ ಹಿಂದು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳಾದ ಸ್ನೇಹಲತಾ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಲತಾರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಘವನ ಹಂಚಿನ ಮನೆಯೂ ಒಂದು. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ರಾಹಿಂ ನ ಮನೆಯಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಅವರದು ಕೂಡಾ ಹಂಚಿನ ಮನೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇಬ್ರಾಹಿಂ ‘ಸೌದಿ’ ಗೆ ಹೋಗಿ ಐದಾರು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಕೆಡವಿ ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ. ಅಲ್ಲೀಗ ಅವನ ಉಮ್ಮ,ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಗ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಉಳಿದವರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಘವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಚಿಂತೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ತಾನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಕೂಡಿಡುವ ದುಡ್ಡು ಏರಿಕೆಯಾಗುವಾಗಲಷ್ಟೇ.ತಾನು ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ಈ ಮುಸ್ಲಿಮರ ನಡುವಿನಿಂದ ಆಚೆ ಹೊಗುವುದು ಅವನ ಸದ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿತ್ತು.

ರಾಘವನ ಕುಟುಂಬ,ಉಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮಗನ ಕುಟುಂಬ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಸತ್ಯನಗರ’ ದಲ್ಲಿ ಹಿಂದು-ಮುಸ್ಲಿಂ ದಂಗೆ ಶುರುವಾಗಲು ಪ್ರಬಲ ಕಾರಣಗಳೇನು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಶುರುವಾದ ದಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಪುರದ ಪೇಟೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದಿತ್ತು. “ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಾರಿಗೆ ಮಸೀದಿಯ ಮೇಲಿಂದ ಸೋಡಾ ಬಾಟಲಿ ಎಸೆದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮಸೀದಿಯ ಎದುರುಗಡೆ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿಂದ ಮಸೀದಿಯೊಳಗೆ ಹಂದಿ ಮಾಂಸ ಎಸೆದಿದ್ದು” ಇವೆರಡು ದಂಗೆ ಶುರುವಾಗಲು ಕಾರಣವೆಂದು ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರ ಹಿಂಸಾ ವಿನೋದಿ ವಾದ. ಈ ದಂಗೆಯ ನಂತರ ಜಾಗ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು,ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ , ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್, ಮುಂತಾದ ರಾಘವನ ಹೊಸ ಮನೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿದವು. ದಂಗೆ ಆದ ನಂತರ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಉಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ರಾಘವನಿಗೆ ಸುತರಾಂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ,ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಉಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಮ್ಮನಿಗೆ ಉಮ್ಮನ ಮಗ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಈ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಮುಸ್ಲಿಂ ದ್ವೇಷದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹ, ಉಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಮ್ಮನ ಮಗನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿನ ಹಿಂದೂ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಉಮ್ಮನಿಗೆ ಓದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹುಡುಗಿಯರು ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ, ಮಗನ ಪತ್ರದಿಂದ ಉಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಕೈ ತುತ್ತು ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

~~~~~~

ಹೊಸಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರು ತನ್ನ ಕುಂಡೆಯನ್ನೆತ್ತಿ ಹೊಯ್ಗೆ(ಮರಳು) ಸುರಿಯುವುದು ನೋಡುವುದು ಆನಂದ, ಸೋಮವತಿಯರಿಗೆ ಬಲು ಮೋಜಿನ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಹೊಯ್ಗೆ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ ಮರದ ಗೆಲ್ಲು,ಎಲೆಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡಲಾಗಿಟ್ಟು ಅವು ಕಾಣದಂತೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಗುರವಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಯ್ಗೆ ಸುರಿದು ತನ್ನ ಗಳೆಯರನ್ನು ಕರೆದು, ಏನಾದರೊಂದು ನೆಪ ಹೇಳಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಕಾಲು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಾಗ ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ ನಗುವುದು ಇದೀಗ ಅವರ ಆಟವಾಗಿತ್ತು.ಹಾಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪೆ(ಅಮ್ಮ) ಪೂವಕ್ಕನನ್ನು ಆ ಹೊಯ್ಗೆ ಹೊಂಡದೊಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಏಟು ತಿಂದ ಮೇಲೆಯೇ ಅವರಾ ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಆ ಹೊಯ್ಗೆ ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲು ತೂರಿಸಿ ಮಸ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರವರು.ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಚಂಡಿ(ಒದ್ದೆ) ಹೊಯ್ಗೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು,ಗಣಪತಿ,ಹಾವು ಮುಂತಾದ ಮೂರ್ತಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತೆ ಒಡೆಯುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರದ ಮನೆಗೆ ಕೋಣೆ, ಗೋಡೆಗಳು ಮೂಡಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಆಟ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ಹಿಂಡು ಸೇರಿ ಆಟ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಕಣ್ಣಾ ಮುಚ್ಚೆ
ಕಾಡೇ ಕೂಡೇ
ಉದ್ದಿನ ಮೂಟೆ
ಉರುಳಿ ಹೋಯ್ತು
ನನ್ನ ಹಕ್ಕಿ ನಿನ್ನ ಹಕ್ಕಿ
ಬಿಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಕೂ ಊ ಊ… ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು,ಕುಳಿತವರನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದು ಮಕ್ಕಳಾಟ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು .

ಹುಕ್ರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪೂವಾರುವಿಗೆ ಆನಂದನ ನಂತರವೂ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲ ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಸೌದೆ ತರಲು ಪೂಮಲೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯತ್ತಿದ್ದ ಹುಕ್ರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪೂವಕ್ಕನ ಕಾಮಕೇಳಿಯ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಅವರ ಜೊತೆಗಾರರು ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಕುಡಿದಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ರಂಪಾಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಮಿಣಿ ದೀಪಕ್ಕೆ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಮನದ ದೀಪಕ್ಕೆ ಒಲವ ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದದ್ದು ಕಂಡವರಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ. ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ರಾಘವ ಜೋಯಿಸರು ಅವಾಗವಾಗ ಬಂದು ಮನೆ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಟೆರೇಸ್ ಮನೆ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಆನಂದ ಮತ್ತು ಸೋಮಾವತಿಗೆ ಖುಷಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತಾದರೂ, ತಮ್ಮದೇ ಆಗಿದ್ದ ಜಾಗ ಇನ್ನು ನಮದಲ್ಲ ಅಂತನ್ನಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಇವಾಗ ಮನೆ ಏಳುತ್ತಿರುವ ಜಾಗ ‘ಹುಕ್ರಪ್ಪ’ನದಾಗಿತ್ತು.ಯಾವತ್ತೋ ತನಗೆ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ದೊರೆತ ಜಾಗದ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹುಕ್ರಪ್ಪ.ಮತ್ತೆ ಉಳಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯನ್ನು ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಹೇಳುವ ರಾಘವ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಮಾರಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಈಗ ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು. ಮಾರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೋಳಿಗಳಿಗಾಗಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೇ ಹಂದಿ ಸಾಕಾಣಿಕೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪೂಮಲೆ ಕಾಡಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತವನ ಹೆಂಡತಿ ಪೂವಕ್ಕ ಹೊತ್ತು ತಂದ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೀಳುವ ಸ್ಥಳವು ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಪೇರಲ ಮತ್ತು ಬಾಳೆಯ ಮರಗಳಿದ್ದು ,ಅವುಗಳ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವ ಕಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕೈದಿದ್ದ ಗೇರು ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಗೂಡು ಸೇರದ ಕೋಳಿಗಳು ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕು ಹರಿಸುವ ಕೋಳಿಕೂಗು ಆ ಮರಗಳಿಂದಲೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಸೋಮಾವತಿ ತಾವು ಹಿಡಿದು ತಂದ ಮೀನು ಹಾಕಲೆಂದೇ ಪುಟ್ಟ ಹೊಂಡ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಶನಿವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಆನಂದ, ಸೋಮಾವತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹುಕ್ರಪ್ಪ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಒಗೆಯಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಬೈರಾಸನ್ನು (ಟವೆಲ್) ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಗೌಡರ ತೋಟದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತೋಡಿಗೆ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದು ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡವುದು ಎರಡೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತವರಿಗೆ. ಈಗ ಆ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯರಿಬ್ಬರು ತೋಡಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಪರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅವರ ಆಟಗಳು ಅರ್ಧ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹೊಸ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಶಿಪ್ಟಾಗಿದ್ದವು.ಅವರ ಮೀನುಗುಂಡಿ,ಪೇರಲ ಗೇರುಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳು,ಕೋಳಿಗೂಡೆಲ್ಲವೂ ಪಂಡಿತರ ಹೊಸ ಮನೆಯ ಪಾಯದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದವು.,

ವರುಷ ಕಳೆಯಿತು, ಈ ಸಲವಾದರೂ ಊರ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಿ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಮಕ್ಕಳು ಹುಕ್ರಪ್ಪನಿಗೆ ಮಸ್ಕ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಂಡಿತರ ಮನೆಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.ಈಗ ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಟಗಳು ನಿಂತಾಗಿತ್ತು. ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶ ಮುಗಿದ ಸಂಜೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಅನ್ನ,ಸಾಂಬಾರ್, ಪಾಯಸಗಳು ಹುಕ್ರಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಪಾರ್ಸಲ್ ಬಂದಿದ್ದವು. ಸೋಮಾವತಿ,ಆನಂದ ಮತ್ತವರ ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಹಬ್ಬದೂಟವಾಗಿತ್ತು ಆ ದಿನ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಜಾಗವಾಗಿದ್ದ ಆ ಟೆರೇಸ್ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇದೀಗ ದೊಡ್ಡ ಕಾಂಪೋಂಡುಗಳೆದ್ದಿವೆ. ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆಂಬಂತೆ ಕುಪ್ಪಿ ಚೂರುಗಳನ್ನಿಡಲಾಗಿದೆ.ಪಂಡಿತರ ಮನೆಯೊಳಗೀಗ ಹುಕ್ರಪ್ಪ ಮತ್ತವರ ಮಕ್ಕಳು ಹೋಗುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಹುಕ್ರಪ್ಪನ ಜಾತಿಯವರಾರು ಪಂಡಿತರಂತವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಟೆರೇಸಿನ ಮೇಲೇರಿ ನಿಂತು ನಗು ರವಾನಿಸುವ ಪಂಡಿತರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸ್ನೇಹಲತಾ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಲತರಿಗೆ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಆನಂದ ಗೇರು ಹಣ್ಣು ಬಿಸಾಕುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಟೆರೇಸಿನಿಂದ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ತಂದ ಸೇಬಿನ ತುಂಡುಗಳು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಆನಂದ ಮತ್ತು ಸೋಮಾವತಿಯರ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರುತ್ತದೆ..

Cultural terrorism

ಬದುಕಲು ಮತ್ತು ಸಾಯಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ನದಿ,ಕಡಲು,ಕಾಡು,ಮರಳುಗಾಡುಗಳೊಳಗೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ತಿಂದು, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿ ಮೂಲದೊಂದಿಗೆ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಕುಲದ ಮೇಲೆ ಬೀಸಿದ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಗಾಳಿ ಕುಲಗೆಡಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದು ವಿಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಭೀಭತ್ಸ.

ತಮ್ಮದೇ ಕಸುಬುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ,ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ತಾವೇ ತಯಾರಿಸಿ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವರು ಎಲುಬು,ರಕ್ತ, ಮಾಂಸಗಳ ಸರಳ ಸಂಬಂಧಗಳ ಜನ. ಚಲಿಸಲು,ನಿದ್ರಿಸಲು,ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಬಲ್ಲವರು. ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳ ತಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬಲ್ಲ,ಭಯದ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಬಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರು.

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಮನುಷ್ಯ ಕುಲಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಮುಂದೊಗಲಿನವರು ; ಮೆದುಳಷ್ಟೇ ಬಲಿತವರು.ಸೃಷ್ಟಿ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಯಂತ್ರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಹಾನುಭಾವರು. ಧರ್ಮ ಕಾರ್ಯ, ದೇವ ಕೈಂಕರ್ಯದ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಈ ಹೊಸ ಮನುಷ್ಯ ತಳಿ ಧರ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿತ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದರು. ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವರನ್ನು ಕಸುಬಿಗೊಂದು ಜಾತಿಯಾಗಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿಸಿದರೆ ಬದುಕಲೇನು ಅಡ್ಡಿ.. ? ಯಾವ ಹೋರಾಟವು ಇಲ್ಲದೇ ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕುವ. ಯಂತ್ರ -ತಂತ್ರ -ದೇವರುಗಳಾದರು ಇವರು.

~~~~~~

ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ಆವರಿಸಿ, ಆಳಲ್ಪಟ್ಟು ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದು ಹೃದಯದ ಭಾಷೆ ಅರಿಯದ ದೇವರ ಭಾಷೆಯ ಆರ್ಭಟಗಳೇ ಬಹುತೇಕರು ನಂಬಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಿರುವ ಇಲ್ಲಿ,ನಿಜ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ದ್ವೇಷ, ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಚಾರವನ್ನು ಸಹ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸಮಾಜವೊಂದು ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೈತಿಕತೆಯೆಂಬುದು ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲಿನ ನಾಟಕದ ಪರ್ಫಾರ್ಮೆನ್ಸ್ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿದಿದೆ.ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ (ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗು) ಹಳೆಯದ್ಯಾವುದೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಗಳು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಗತಗಳ ಆಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ,ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂದಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಓಲೈಕೆಯ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವ ಸಮಯ ಸಾಧಕರೆ ಬಹುತೇಕರು.

ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗಳೇ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಇತಿಹಾಸಗಳೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶುದ್ಧತೆಯ ರೋಗಪೀಡಿತರು ನಾವು .ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರಿಭಾಷೆಗಳಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮಗಳನ್ನೂ,ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು,ಸಮಾನತೆಯನ್ನೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಂಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ,ಪರಸ್ಪರರ ಅಧೀನರಾಗಿರುವುದರಲ್ಲೇ ಕಂಡಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ನಮಗೆ. ಭಾವನೆಗಳು ತುಂಬಿ ತುಳುಕೋ, ದುಃಖ ಭರಿತ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವಂತ ಸುಃಖದಿಂದಾಚೆಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಕಾಣಿಸಲೊಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಅಪಾರ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದ ಒಂದಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಖುಷಿ,ಸುಖ,ಸಮಾಧಾನ ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲೋ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಕೈಗೆಟುಕದ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಂಬಿಸುವ ಉಮೇದು. ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಸಮಾನತೆಯ ಕೂಗು ಹಾಕುವವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಅಸಮಾನತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಪಾರ,ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರಗಳು ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಕೂಪವಿಲ್ಲಿ.

~~~~~~~

ಮದುವೆ ಆಗದೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಹೊರಡುವವರನ್ನ,ಸಂಗಾತಿ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಮಗು ಬೇಡ ಅನ್ನೋರನ್ನ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡೋ ಈ ಸಮಾಜ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ mentality ಗಳಾದ್ರೂ ಎಂಥವು. ಈ ಕಲ್ಚರ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋ ಜನರಿಗೆ, ಮೆದುಳಿಂದಷ್ಟೇ ಯೋಚಿಸುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪಂಡಿತರಾದ ಗಂಡಸರು ಗುಲಾಮರಿಗಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಾತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ದರ್ಮಗಳ ಅಂಧ ಅನುಕರಣೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡೋದು ಅಸಹ್ಯ ಅನ್ಸಲ್ವ ? Commonsense ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿದ ಭಯವನ್ನೇ ಮೂಲಮಂತ್ರವಾಗಿಸಿದ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಸ್ಥೆ ಜನಕ್ಕೆ..! ದೈಹಿಕ ಬಲಿಷ್ಟತೆಯ ಮೂಲವನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ತ್ರೀ ವಿರೋಧಿ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿಗಳು.

ಎಂ ಜಿ ರೋಡ್ ಗಲಾಟೆ ನಡೆದಾಗ social media ದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಭ್ಯ(?) ಮುಸಲ್ಮಾನ ‘ಅರೆಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿರೋ ಹೆಣ್ಣು ಸೂಳೆ’ ಅಂತ ಅದೇನೋ ದೇವವಾಣಿ ಅನ್ನೋ ತರ ಹೇಳಿದ್ದ. ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮಹಾಮಾತೆಯೊಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿಯರು ಸ್ವಯಂ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಮನೇಲಿರ್ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ಲು. ಇವತ್ತೊಬ್ಬ ಹಿಂದು ಅತ್ಯಾಚಾರವಾದ ಹೆಣ್ಣು, ಒಂಟಿಯಾಗಿರೋ ಹೆಣ್ಣು ತ್ಯಾಜ್ಯ ಅನ್ನೊ ತರ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ..’ನಾಯಿಮುಟ್ಟಿದ ಮಡಕೆ’,’ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸುವ ಅನಾಚಾರ’ ‘ಅತ್ಯಾಚಾರವಾದರೆ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಪರಿಪಾಠ ‘, ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಡೈರಕ್ಟಾಗಿ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಅನ್ನುವವರು, ಇಂಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಸೀರೆಯಲ್ಲೋ ಬುರ್ಖಾದಲ್ಲೋ ಸುತ್ತಿ ಕಸವಾಗಿಸುವವರು ಇಂದಿಗೂ ಮಾನ್ಯ ಪುರುಷರಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದೇ ದುರಂತ ಇಲ್ಲಿ.

ಮದುವೆ ಆಗೋದು ಅಥವಾ ಆಗದೇ ಇರೋದು, ಮಕ್ಳು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಥವಾ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ದೇ ಇರೋದು ಅವರವರ personnel choice.ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು, ಧರ್ಮದ ಸೀಮಿತ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ತರುವವರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಧಾರ್ಮಿಕತೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ,ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಾಲನೆಯಾದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವತ್ತು ಹಾಗಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ಸಹ್ಯವಲ್ಲದ ಬದುಕಿನ ಹೇರಲ್ಪಡುವಿಕೆ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಇನ್ನೂ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗದವರ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕ ಪಡಬಹುದಷ್ಟೇ.

ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ, ಸಮಾಧಾನದ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳೊಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕು ಬೇರೆಯವರ ನಿರ್ದೇಶಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಸರಿ ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಶತಮಾನಗಳ ಗಂಡಿನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳ್ಯಾಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ..!? ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಆಯ್ಕೆಗಳಿದ್ದೂ,ಅದ್ಭುತ ಪರಂಪರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಈವಾಗಲೂ ಗಂಡುನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯೇ ಸರಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕುತ್ತಾ, ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಶಿಶ್ನದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮೆದುಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ನನ್ನಂಥ ಗಂಡುಜಾತಿಗಳಿಗೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದು, ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಶ್ರೇಷ್ಟ…

ಕಾಲದಾಚೆಗೆ..

ಮುತ್ತಾತನ ಕಥೆಗಳಲಿ ಮುತ್ತೊತ್ತಿದ
ನಿದಿರೆಯ ನೆನಪು
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಕಸವನ್ನು ಊದುವ ಗಾಳಿಯಂತೆ
ಕಥೆಯಾದ ಬದುಕಲಿ
ಸವೆದೋದ ಜೀವಗಳ ಒಡಪು

ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಪುಡಿಗಾಸಿನ ನಲಿವು
ನೋಟಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಅಕ್ಷರದ ನೋವು
ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಮಿಂಚಿನಂತೆ
ಅಪರೂಪದ ಹೊಳಪು ಒಲವು

ಅರಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಹುಲ್ಲಿನ ಗರಿಕೆಯಂತೆ
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನೊಳಗೆ ಮೊಳೆತ ಯಶೋ ಧರೆಯಂತೆ
ಚಾಂಚಲ್ಯದೊಳಗೇ ಪ್ರೇಮಗಳ ಬೆರಕೆ
ಬುದ್ಧನ ಚೈತನ್ಯವಂತೂ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ.. !

ನದಿಯನು ಒಡೆಯಲು ಅಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದರೂ
ಕಡಲಿನ ಭಾವಕೆ ಎಲ್ಲಿಯ ಭೇದ..?
ಗಡಿಯಾರ ತೊರೆದೋದ ಮುಳ್ಳುಗಳಂತೆ
ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಬಣ್ಣವು ಬದುಕು

ಒಲವು ನಲಿವು ಹೂವು ಹನಿಗಳೆಲ್ಲಾ
ಕಾಲದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ
ಬಂಧನವಾಗಬಾರದಿತ್ತಿಲ್ಲಿ…

ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ

ಪೇಟೆಯ ನಡುವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಡಾಂಬರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಹಾಕುವ ಜಲ್ಲಿಕಲ್ಲು ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಡಾಂಬರು ಮೈನ್ ರೋಡಿಂದ ಒಳದಾರಿಗೆ ತಲುಪಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಆ ರೋಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಂಪ್ಲೇಟುಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪೇಟೆಯಿಂದ ಆ ದಾರಿ ಹೊಕ್ಕು ಸ್ವಲ್ಪು ದೂರ ನಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆ ‘ಮೈದಾನ’ ,ಮತ್ತದರ ದೂಳು ಕಣ್ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಶಾಲೆ ಅಂಗಿಚಡ್ಡಿ ಹಾಕಿ ನಿಂತ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು, ದೂರಾದ ಕಾಲವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮೈದಾನವನ್ನು ದಾಟಿ, ಶಾಲೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಾಗಿ ನಡೆದು ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಬದಿಯ ಇಳಿಜಾರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಹಸಿರಿನ ದಾರಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯ ಗೋಡೆಯ ನಡುವಿಂದ ಆಟದ ಬಯಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಖುಷಿಪಡುವಂತೆ , ಪೇಟೆಯ ಯಂತ್ರದ ತಿರುಗಣಿಕೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತದೆ ಜರ್ಜರಿತವಾದ ಮನಸ್ಸು. ರಸ್ತೆಯಿಳಿದು ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಹರಿಯುವ ತೋಡು ದಾಟಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಕಂಗಿನ(ಅಡಿಕೆ ಮರದ) ಅಡ್ಡಪಾಲ ದಾಟಿದರೆ ಕಿರುದಾರಿಯೊಂದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಅಡಿಕೆ, ಬಾಳೆ ಮತ್ತು ತೆಂಗಿನ ತೋಟ, ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ ಖೊಕ್ಕೊ ಮತ್ತು ಗೇರು ಹಣ್ಣಿನ ತೋಟ ನಡುವಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಷ್ಟೇ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಕಿರು ಕಾಲ್ದಾರಿ. ಮುಂದಿನಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಬದಿಯ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯ ಬುಡಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ದಾರಿ ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಡೈಲಿ ಹೋಗಿ ಬರೋ ಆ ಊರ ಮಂದಿಗೆ ಅದು ಕಷ್ಟವೆನಿಸದ ಮೂಮೂಲಿ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತಷ್ಟೆ. ಆ ಕಾಲು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೋಟದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳದಂತಿರುವ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಮರದ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಮರದ ಎಲೆಗಳು, ಎಲೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹಸಿರಾದ ಬಾವಿಯ ನೀರು ತೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರಲು ಅವುಗಳ ನಡುವೇ ತನ್ನನ್ನೇ ತಿಳಿಯಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಬಿಂಬವ ನೋಡುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ “ಮೊಯ್ದೀನ್” ಕಾಕ. ತೋಟದೊಳಗಿನ ಕಾಲ್ದಾರಿ ಮುಗಿದರೆ ಸತ್ತಲೂ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಚೌಕಾಕರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಗದ್ದೆಯೋ ಗದ್ದೆ.ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಂಪ್ರತಿ ‘ಜಾಲಾಟ’ ನಡೆಯುವ ಭೂತದ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದಂತೆ ಮಾಸದ ಗಾಯವೊಂದರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಭೂತಕ್ಕೆ ಹರಕೆ ಕೊಡಲು ‘ಕೆಂಚಲು’ ಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಹಿಡಿಸೂಡಿ, ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕಲು ಮತ್ತು ಭೂತದ ನೆತ್ತಿಗೆ ಅಂಟಿಸಲು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಕ. ಪಂಜುರ್ಲಿ,ಉಳ್ಳಾಲ್ತಿ,ನೆತ್ತರಮುಗುಳಿ ಹೀಗೇ ಕೆಲವು ಭೂತಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೆಂಚಲು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತಾದರೂ, ಜಾಲಾಟದಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವ ಭೂತಗಳನ್ನು ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದಾಗಲಿ ,ಭೂತಗಳ ಕಾರಣಿಕದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ ಅವನಿಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಜಾಲಾಟ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಕಾಕ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಜಾಲಾಟ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ “ಅದ್ದು” ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ “ರತ್ನ”ಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು,ಆಮೇಲೆ ನಡೆದ ಅನಾಹುತಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.ಗಾಯಗಳನ್ನು ಸವರುತ್ತಲೇ ಮೈದಾನದೆಡಗೆ, ಬದುಕಿನೆಡೆಗೆ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಗುಜುರಿ ಅಂಗಡಿ ತಲುಪಲೇಬೇಕು ಅವನಿಗೆ. ಮೈದಾನ ತುಂಬ ಹರಡುವ ಮಕ್ಕಳ ಕಲರವವನ್ನು ಕೇಳಲೇ ಬೇಕು.

ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆಯವರೆಗೆ ಸೂರ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕೆಂಪಾಗಿ ನುಲಿಯುವ ಮೈದಾನ, ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಆಟದ ಬೆಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಪಾದಗಳಿಂದ ಒದೆತ ತಿನ್ನಲು ಅನುವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ಬೆಲ್ಲು ಹೊಡೆದ ತಕ್ಷಣ ಪಾಠದ ಜೈಲಿನಿಂದ ಆಟದ ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಗೊಂಚಲು ಗೊಂಚಲು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಗಸವಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಗಾಳಿ ದೂಳ ಮೋಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೈದಾನ ತನ್ನ ಮೈಕೊಡವಿದ ದೂಳು ಮಕ್ಕಳ ಪಾದ,ಸಮವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ,ಅಮ್ಮಂದಿರ ಬೈಗುಳಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಭೂತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ದಟ್ಟ ಬದುಕುಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರೋ ಸುತ್ತಲ ಸಮಾಜದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಈ ನಿರ್ಭೀತ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಮೈದಾನ. ಯಕ್ಷಗಾನ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟದ ಬಯಲು, ಭಾನುವಾರವಾಯಿತೆಂದರೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವಿಲ್ಲದೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು,ಕಬಡ್ಡಿ,ವಾಲಿಬಾಲ್ ಗಳನ್ನಾಡುವ ಊರ ಮಂದಿಯ ಆಟದ ಮನೆಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮನೆಗಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಬಾಯಾರಿಕೆ ತಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಶಾಲೆಯ ಎದುರುಗಡೆ ಗ್ರೌಂಡಿನಿಂದಾಚೆಗೆ ಸಾಲಾಗಿ ಅಂಗಡಿಗಳಿದ್ದು, ‘ಮೊಯ್ದಿನ್ ಕಾಕ’ನ ಗುಜುರಿ ಅಂಗಡಿಯು ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆ ಅಂಗಡಿ ಸಾಲುಗಳ ಹಿಂದುಗಡೆ ಇರುವುದೇ ದಲಿತ ಕೇರಿ.ಅಲ್ಲಿನ ದಲಿತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲೊಂದು ‘ಕೆಂಚಲು’ವಿನ ಮನೆ.ಆ ಮನೆಯ ಅಂಗಳ, ಹಿತ್ತಲು ಎಲ್ಲಾ ಬ್ಯಾಟರಿಯ ಕರಿ(ಮಸಿ) ಮಿಶ್ರಣದ ಸಗಣಿ ಗುಡಿಸಿದ ನೆಲ ಕೆಂಚಲುವಿನ ಮೈಯಂತೆಯೇ ಕಪ್ಪಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.ನೆಲದ ಜೊತೆಗೆ ಹಿತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ ಗೋರಿಗೂ ಸಗಣಿ ಸಾರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಗೋರಿಯ ಸುತ್ತ,ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪಪ್ಪಾಯಿ ಮರ-ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಆಗಷ್ಟೆ ಮೊಳೆತ ಪಪ್ಪಾಯಿ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ, ಪಪ್ಪಾಯಿ ಹಣ್ಣು ತಿಂದರೆ ಗರ್ಭ ಕರಗುತ್ತದೆಯೆಂದುಕೊಂಡು ತಿಂದ ಮೇಲೂ ಸಾಯದೇ ಅಂದಿನ ಜೌವ್ವನೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಳೆತ ಮಗು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಕೆಂಚಲುವಿಗೆ. ಈವಾಗ ಪಪ್ಪಾಯಿ ಹಣ್ಣು ಕೀಳುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಣ್ಣಿನ ತೊಟ್ಟಿನ ಸೊನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಂಚಲುವಿನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಆ ಗೋರಿಯನ್ನು ಸೋಕುತ್ತಿದ್ದವು.
~~~~
ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಅದ್ದು ಮತ್ತು ರತ್ನ ಅದೇ ಮೈದಾನದಂಚಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೊದ ಮೊದಲು ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಗುಜುರಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಕ, ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿದ ನಂತರ ಮೈದಾನದ ಪಕ್ಕದ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗದಲ್ಲೇ ಗುಜುರಿ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆದಿದ್ದ. ಸಂಜೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ ಮೊಯ್ದೀನ್ ಕಾಕನ ಗುಜುರಿ ಅಂಗಡಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ತಾನು ಸೌದೆ ತರಲು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವಾಗ ಸಿಗೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾವಿನಹಣ್ಣು,ಪೇರಲ,ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದ ಪಪ್ಪಾಯಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ಇಟ್ಟು ಕಾಕನ ಜೊತೆ ಪಟ್ಟಾಂಗ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಳು ಕೆಂಚಲು. ಕೆಂಚಲು ದಲಿತರ ಕೇರಿಯ ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿಯ ಹೆಣ್ಣು. ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಮಗುವನ್ನು ಹೆತ್ತು ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ಊರವರ ಅಸಹ್ಯದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಧೈರ್ಯದಿಂದ,ಏರುದನಿಯ ಮಾತಿನಿಂದಲೇ ಬದುಕುಳಿದವಳು. ಅವರಿಬ್ಬರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಗುಜುರಿ ಸಾಮಾನುಗಳ ನಡುವೆ ಆಡುತ್ತಾ , ಆ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಸೈಕಲ್ ಟೈರುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಾ ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದವರು ಮೊಯ್ದೀನ್ ಕಾಕನ ಮಗ ಅದ್ದು ಮತ್ತು ಕೆಂಚಲುವಿನ ಮಗಳು ರತ್ನ.

ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೀದಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ಅದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಲೇ ಮೀನು ಮಾರೋದು,ತರಕಾರಿ ಮಾರೋದು, ಐಸ್ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರೋದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇಷ್ಟು ಓದಿದ್ದೆ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೇ ರತ್ನಳನ್ನು ಶಾಲೆ ಬಿಡಿಸಿದ್ದ ಕೆಂಚಲು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ತರಲು ಕರೆದೊಯ್ಯತ್ತಿದ್ದಳು. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ತುಂಬು ದೇಹದ ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ರತ್ನ ಮತ್ತು ಬೂದಿಯಿಂದೆದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ಯಾರಿ ಹುಡುಗ ಅದ್ದುವಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹರೆಯದ ಸೆಳೆತ ಮಿತಿಮೀರಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮೈದಾನದ ದೂಳಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದುವು ಕಣ್ಣುಗಳು. ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ನಡೆಯುವಾಗಲೋ, ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ವರ್ಷದ ಜಾಲಾಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೋ ಹೀಗೆ
ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನ ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದುವಿನ ಅಗಲ ಎದೆ ರತ್ನಳ ತುಂಬು ಮೊಲೆಗಳು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳತ್ತಿದ್ದವು. ಕಿರುಮೀಸೆಯಡಿಯಿಂದ ಉಕ್ಕುವ ಆಸೆಯ ಜೇನು ಕರಿ ತುಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುತ್ತಿತ್ತು.ತೊಡೆಗಳು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಪ್ಪು-ಬೂದು ದೇಹ ಒಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳಂತೆ, ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು ಅವರಿಬ್ಬರು. ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಷ್ಟು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳಂತೆಯೇ ಮುಸಲರ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಹರಿಜನರ ಹುಡುಗಿಯ ಪ್ರಣಯ ಕಥೆ ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ದಲಿತರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು, ಪಳ್ಳಿ(ಮಸೀದಿ)ಯ ಮೊಯ್ಯಲಾರರು ಮೊಯ್ದೀನ್ ಕಾಕನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.ಇದ್ಯಾವುದಕ್ಕು ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೇ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅದ್ದು ಮತ್ತು ರತ್ನ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅದೇ ವರ್ಷದ ಜಾಲಾಟದ ರಾತ್ರಿ ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತಲಾಗಿದ್ದರು,ಒಂದಾಗಿದ್ದರು. ಹಠಾತ್ತನೆ ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಸುತ್ತಲು ದೊಂದಿ ಹಿಡಿದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಹುಡುಗರು ಸೇರಿ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರತ್ನಳನ್ನು ತೋಟದಿಂದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದು ಮೈದಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಮೈಮುರಿಯುವಂತೆ ಬಡಿದು ಹಾಕಿ, ಅದ್ದುವನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದ್ದುವಿಗು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಡಿದು ಮನೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಮಾನ ಮಾರ್ಯಾದೆ ಬೀದಿ ಪಾಲಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮೊಯ್ದೀನ್ ಕಾಕ ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಾಕನಿಗೆ ನಿದ್ರಿಸಲು ಆಗದಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಮರುದಿನವಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದರೆ ಮೈದಾನದ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂಕಟ್ಟೆ(ಸಿಂಬಳ) ಕಾಯಿಯ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ರತ್ನಳ ಹೆಣ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕೆಂಚಲುವಿನ ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿ ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ಗರ್ಭ ಹೋಗಲೆಂದು ಕೊಯ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಪಪ್ಪಾಯಿ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿನ ಗೋರಿಯಲ್ಲೀಗ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲರಳಿದ ರತ್ನ ಮಲಗಿದ್ದಳು.
~~~
ಅಂದಿನಿಂದ ಮೌನಿಯಾದ ಕೆಂಚಲು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಹಣ್ಣಾಗಿದ್ದಾಳೆ.ಕಾಕಾ ಮತ್ತು ಕೆಂಚಲು ಜಗತ್ತಿನ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಿವುಡಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೋವುಗಳನ್ನು ಮೆದುವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳತ್ತಾರೀಗ. ಅದ್ದುವಿಗೆ ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರೇಮದ ಹುಚ್ಚು ಬಿಟ್ಟು, ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಕಾಕ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಹಸಿವಾದಾಗ ಹೊಟ್ಟಬಿರಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ನೇತಾಡುವ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಮುರಿದು ಬಿಸಾಕುತ್ತಾ,ಗುಜುರಿ ಮನೆಯ ಹಿಂಬದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅರಿವೆಯ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆ ಮೈದಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಇರುವ ಅದ್ದುವಿಗೆ ಲೋಕದ ಪರಿವೆಯು ಇಲ್ಲವೀಗ.

ಬದುಕನ್ನೇ ಕುಡಿದು ಖಾಲಿಯಾದ ಬ್ರಾಂಡಿ ಕುಪ್ಪಿಗಳು, ನಾಲಗೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಮಾಜದೆಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿ ಹೋದ ಅಕ್ಷರ ರಾಶಿ ಹೊತ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ಗಳು,ತಳ ಹಿಡಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಬಿದ್ದಿರುವ ಹಳೇ ಪಾತ್ರೆ ಪಗಡೆಗಳು, ತಿವಿಯುವ ಕಬ್ಬಿಣ, ಕರಗದಂತೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್. ಗುಜುರಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದವರ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಹೊಸ ನೋಟದೊಂದಿಗೆ ಆ ಮೈದಾನದೆಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಕಾಕ. ಸಂಗೀತದೆಲ್ಲಾ ಪರಿಕರಗಳ ಮಿಶ್ರಣದ ತಂತಿಯಲ್ಲಿ ಜೋತುಬಿದ್ದ ಕಾಂತದಂತೆ ಮೈದಾನದ ಮಕ್ಕಳ ಗಲಿಬಿಲಿಯನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ…..